Οι Φαρασιώτες ερχόμενοι στην Ελλάδα και παρά τις κακουχίες και δυσκολίες των εποχών, κατάφεραν να διατηρήσουν την πολιτιστική τους ταυτότητα μέσα από τους χορούς και τα τραγούδια. Δεν ήταν λίγες οι φορές εκείνες που μαζευόταν όλοι μαζί, νέοι και ηλικιωμένοι, με σκοπό να γλεντήσουν όπως κάποτε πραγματοποιούσαν στην Πατρίδα τους.
Αν και ευρέως γνωστοί είναι ελάχιστοι οι χοροί των Φαράσων προς το ευρύτερο κοινό, υπάρχει ένα πλούσιο λαογραφικό υλικό στις μνήμες των Φαρασιωτών που δεν έχει ξεχαστεί μέχρι και σήμερα.
Από το 1925 οι Φαρασιώτες του Βαθυλάκκου συνηθίζουν να κρατούν ζωντανές τις παραδόσεις μεταδίδοντας τις γνώσεις τους και στις επόμενες γενιές.
Ένα από τα τραγούδια που ανήκουν στην άγνωστη μουσική των Φαράσων είναι και το Γαϊαλάρ το οποίο συνοδεύεται και από χορό. Ένα τραγούδι αγάπης το οποίο περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο προσέγγιζαν οι νέοι άντρες τα κορίτσια της ηλικίας τους. Χορευόταν το Πάσχα μετά την δεύτερη Ανάσταση
Στίχοι
Σάιδι ξήλτσειν σα ρουσία Ίσκιος έπεσε στα βουνά
Τα κορτσόκα πααίνουν Τα κορίτσια πηγαίνουν
Κρούσκου νερό να φέρουν Κρύο νερό να φέρουν
Πιάγανοι τσαι τα φσόκα Πήγαν και τα αγόρια
Ε κορτσόκου ε κορτσόκου Ε κορίτσι ε κορίτσι
Δως ημήτεις πεν φιλόκου Δώσε μας από ένα φιλάκι
Ηραχάτα να πνώσουν Ήσυχα να κοιμηθώ
Σόστου να ξημερώσου Ώσπου να ξημερώσει
Ση γκανίνα τσο νταϊπώ Σε κανέναν δεν θα το πω
Αν τα κατέχου άλε γω Θα το ξέρω μόνο εγώ
Φαρασιώτισες πρώτης γενιάς στον Βαθύλακκο -Κοζάνης χορεύουν και τραγουδούν τον χορό Γαϊαλάρ την δεκαετία του 60'
